میان باد و برقم حراس آمدنش را دارم

شبی راکه طوفان بود

یادت هست؟!!

گوشهایت چفت سینه هایم بود و نفسهایت دود میکشید

و من از چرخش ابر سیاه

منتظر رعدی بودم و میگشتم

تا ابتدا و انتهایش را ببینم

و آرام از لابلای پنجره

قطره ای باران به صورتم

سلامی سرد میکرد

لبه کت را روی کتفهای تو کشیده بودم

موهایت بوی همیشگی را میداد

و من لبریز میشدم هر لحظه درآغوشی که تو بودی

امشب ازون شباییه
که جات کنارم خالیه
دلم میخواست اینجا بودی
لباس زیر می پوشیدی
توی بغلم میخوابیدی
خوابای رنگی میدیدی
خنده میزد زیر دلت
میرقصیدم دوروبرت
آخ که چقدر تنگه دلم
نمیره فکرت از سرم
آخ که چقدر دوست دارم
عاشقتم تاج سرم
تو رو باید حصار کشید
تو رو باید که هی بوسید